Spektakl w choreografii Romany Agnel i Leszka Rembowskiego ukazuje bogactwo tanecznych inspiracji obecnych w muzyce Fryderyka Chopina. Warto pamiętać, że sam kompozytor był znakomitym tancerzem, a umiejętność ta miała niemałe znaczenie w życiu towarzyskim paryskich salonów.

Pierwsza część przedstawienia przywołuje właśnie świat XIX-wiecznych salonów, w których królowały walce, lendlery i kontredanse. Druga zwraca się ku temu, z czego Chopin wyrósł i co pozostało mu bliskie do końca życia na obczyźnie – polskiej tradycji muzycznej, znajdującej szczególny wyraz w jego mazurkach. Na scenie pojawiają się tańce, z których czerpał inspirację: ludowe kujawiaki i oberki, a także szlachecki mazur.

Sam Chopin nie ma swojego odpowiednika wśród postaci pojawiających się na scenie. Jest obecny jedynie – a może aż – poprzez swoją muzykę. Rozbrzmiewa ona zarówno w oryginalnej wersji fortepianowej, jak i w ludowych interpretacjach zarejestrowanych przez Marię Pomianowską i jej zespół.