Sen o Wawelu to kolejny spektakl Baletu Dworskiego Cracovia Danza, odwołujący się do historii i dziedzictwa tańca związanego z dworem wawelskim. Katarzyna Jagiellonka – córka królowej Bony i Zygmunta Starego, królowa Szwecji, matka króla Zygmunta III Wazy – przebywa na zamku królewskim w Sztokholmie i ogląda lalki przedstawiające kobiety z dynastii Jagiellońskiej. Ich wizerunki nawiązują do miniaturowych portretów postaci rodziny Jagiellonów, powstałych w warsztacie Lucasa Cranacha Młodszego, a obecnie prezentowanych w Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie.

Królowa powraca wspomnieniami do szczęśliwego okresu spędzonego na Wawelu i odbywających się tam balów maskowych, organizowanych przez jej matkę – królową Bonę. Na scenie, jak we śnie, pojawiają się tancerze w maskach, częściowo inspirowanych maszkaronami z Sukiennic, a także wyobrażeniami muz ze świata antyku. Rozpoczyna się dworska maskarada, w której ożywają najbardziej znane tańce epoki renesansu: pawana, gagliarda, allemande, baletto i passe mezzo. Podczas pawany „Rex”, tańca niezwykle popularnego wówczas na Wawelu, pojawia się postać młodziutkiej Katarzyny Jagiellonki, którą królowa Szwecji ogląda jak we śnie. Młoda Katarzyna bawi się i tańczy tak, jak czyniono to wówczas na wawelskim dworze. Wreszcie, znudzona balowymi tańcami, zwraca się ku postaci przedstawiającej ją samą w przyszłości, jako królową Szwecji.
Przeszłość i przyszłość spotykają się oko w oko, a rozbawieni dworzanie znikają jak we śnie. Młoda Katarzyna otrzymuje lalki przedstawiające królewny Jagiellonki. Przygląda się im, po czym znika, zabierając je ze sobą. Na scenie pozostaje samotna Katarzyna Jagiellonka, królowa Szwecji, tuląca lalkę przedstawiającą ją samą. Obraz ten przywołuje samotność Katarzyny Jagiellonki na szwedzkim tronie oraz jej tęsknotę za polskim dworem i rodziną Jagiellonów.